NAJAARSTOCHT 2008  foto's
Geen wilde zwijnen gezien
Verslag van de najaarsrit op 7 september in de Veluwe.

Waarom heet het clubblad van de het Fiat 124 sport spider register ĎDuePostií? Met die vraag werd ik door mijn vrouw op pad gestuurd voor mijn eerste rit met mijn spider onder auspiciŽn van deze club. Twee keer post? En wat heeft dat met de Fiat spider te maken. Goed, ik zou dit navragen bij de experts van de autoclub.

Zondagochtend ging ik dan op stap met mijn 40 jaar oude zwarte spider. Ik was uiteraard goed voorbereid. Ik had de spider met goede en dure benzine volgetankt, de Pirelliís opgepompt, olie, water, tape en een gereedschapskist mee. Maar ook een kaart van de Veluwe, een paar wandelschoenen en mijn fototoestel. Nadat ik ís morgens naar buienradar.nl had gekeken heb ik ook maar een paraplu meegenomen. Voor het westen van het land werd veel en aanhoudende regen voorspeld. Voor het oosten, waar ik naar toe zou rijden, wellicht iets minder.   

Regen. Op de drukke A10 bij Amsterdam vloog de rechter ruitenwisser er af. Hup, vluchtstrook op en weer vastdrukken. Dat hielp 2 kilometer , tot de harde regen en wind dit kunstje nogmaals uitvoerden. Dan maar zonder die wisser verder. Na een tijdje begon het dak aan de voorkant ook nog te lekken. Waar was ik mee bezig? In dit hondenweer gaat toch geen zinnig mens in zín oude cabrio lekker toeren! Toch wel. Toen ik bij partycentrum strand Horst aankwam zag ik dat er meer gekken waren, het parkeerterrein stond vol spiders. Een prachtig gezicht. Voor mij nieuw, want ik had nog nooit 26 spiders bij elkaar gezien. En het was droog geworden!  

Voordat ik me in het clubgewoel zou storten ging ik eerst rustig genieten van de aanblik van al die prachtige autoís op de parkeerplaats. Blijkbaar is er een soort code dat de neus van de spider naar voren wordt geparkeerd. Heb ik dus ook maar gedaan. Na het maken van een paar fotoís ben ik naar binnen gegaan. Daar was het al redelijk druk en ik kreeg - nadat ik 20 euro had gedokt - koffie met cake. Vervolgens zag ik Harry Minekus met zijn zoontje en ben bij hem gaan zitten. Met hem heb ik al een band, want hij heeft al een dure operatie uitgevoerd aan mijn Spider (nieuwe balken). Tevens kwam ik Erik tegen, ook een nieuw lid en voor de eerste keer aanwezig. Hij heeft een prachtige blauwe originele Nederlandse BS uit 1970 op de kop getikt en is daar erg over te spreken. Samen bekeken we de aanwezigen in de zaal en constateerden we dat de gemiddelde leeftijd van de groep duidelijk boven de onze lag. Na een geanimeerd gesprek over onze spiders werd de door de familie Herder gemaakte routebeschrijving uitgereikt. Ze hadden er veel werk van gemaakt, wel 9 kantjes routeaanwijzingen en informatie. Ik dacht, dat wordt nog leuk om 115 kilometer of 72 mijl in je eentje te toeren met zoín uitgebreide beschrijving. Misschien is het voorstel van Erik om met een GPS te werken een goed idee, maar dit past weer niet bij het karakter van een oldtimer.    

Op stap. Het was nog steeds droog, dus gingen de kappen open en gingen we op weg naar Harderwijk. We reden in een colonne van spiders. Een prachtig gezicht. Voor mij reed Erik en hij had er zin in, de achterbanden van zijn auto waren nog hard en de natte ondergrond en het motorvermogen van 110 pk deden de rest: dwars door de bocht. Mooi geluid ook, zoveel spiders bij elkaar. Op de boulevard in Harderwijk reden we heen en weer terug. Leuk om al die mensen te zien kijken naar onze oldtimers.

Vervolgens reden we de bossen van de Veluwe in. Bij het Aardhuis hebben we koffie gedronken en even rondgekeken. Geen wilde zwijnen of herten gezien, laat staan aardmannetjes. Wel een hele roedel wilde Porsches 356. Weer regen. Kap op en verder de bossen in. Nadat de ruitenwisser het na een noodreparatie nogmaals liet afweten heb ik mijn weg alleen vervolgd. De aanwijzingen waren duidelijk, maar ik was blij dat ik een kaart meegenomen had. Het is best lastig om in je eentje de routebeschrijving te lezen, kaart te lezen en te rijden. En daarom was ik verheugd toen ik weer een andere spider tegenkwam en kon volgen. Maar ook die verdwaalde. Een TomTom heeft onze beide spiders weer op het goede spoor gebracht.        

Terug bij het startpunt. Het was weer droog geworden en ik parkeerde mijn oude spider weer met de neus naar voren. Naast me parkeerde een andere spider, waar een heer met een grote snor en een bijzonder geklede dame uit stapten. Dat was ongetwijfeld de voorzitter met zijn vrouw. Ik herkende hem van het fotootje in DuePosti. Even met hem kennis gemaakt. Even later kwam ook een lid van de spiderclub met wel een heel bijzondere Amerikaanse spider: een Ford Mustang cabrio. Wat een prachtig apparaat was dat.

Tijd om te eten. Blijkbaar wordt een spiderdag altijd afgesloten met een gezamenlijk diner. Ditmaal Italiaans. Lekker. Gezellig gekletst, goed gegeten, nog een boek gekocht bij de clubstand. Kortom een mooie afsluiting van de spiderdag. Ondanks de regen en wat tegenslag heb ik me goed geamuseerd. Toen ik terugreed dacht ik er pas weer aan. Waarom heet het clubblad DuePosti?

Hans Poulssen